HANNA MACIEJEWSKA-URBANEK

Z jednej strony brak mi słów, z drugiej chciałbym mówić bez końca. Tak wiele zdań ciśnie się na język, gdy pomyślę o Hani. Przez myśl mi nie może przejść, że mam pisać o Niej w czasie przeszłym. Hania jest z nami od zawsze. Znam ją dosłownie od dziecka. Każdemu spotkaniu towarzyszyła radość, pozytywna energia i miłe wspomnienie. Mimo, że świat jest naprawdę ciekawy, nas regularnie ciągnęło do Piotrowic. To była nasza oaza. Teraz myślę, że do tego miejsca bardziej ciągnęli nas gospodarze, niż sama okolica, która mimo że piękna, to nie miałaby tyle uroku bez tych dwojga wspaniałych ludzi, Hani i Zbyszka. W naszych oczach ta para idealnie się uzupełniała. Emocjonalna Hania i racjonalny Zbyszek. To, jak siebie traktowali, jak się do siebie odnosili, jak na siebie patrzyli, budziło nasz podziw. Wielokrotnie opowiadaliśmy o Nich innym bliskim nam osobom stawiając Ich za wzór relacji. W wielu aspektach staraliśmy się ich naśladować. Zastanawialiśmy się, co napędza ten związek i sprawia, że w miarę upływu lat mieli energię do działania, podróży i zabawy. Oni widocznie tak na siebie działali. Ciepło, empatia i pozytywne nastawienie sprawiały, że czekaliśmy na kolejne spotkanie i historie z życia wzięte, opowiadane godzinami w piotrowickiej kuchni...przy kieliszku cytrynówki. Obecność Hani w naszym życiu wydawała się czymś stałym i oczywistym, dlatego pisząc te słowa jest mi tak ciężko na myśl, że to już za nami. Mimo złości, że choroba nam Ją zabrała, jednocześnie czujemy radość, że znaliśmy osobę taką jak Hania. Zatem żegnamy naszą Haneczkę mając w sercach to, co wspólnie przeżyliśmy. Piotrek i Ewa Jelonkiewicz.